Πριν από 3-4 χρόνια, όταν η κόρη μου ήταν ακόμη 10 χρονών και ο γιος μου 14, συμφώνησα (βλακωδώς, όπως τελικώς απεδείχθη) να γίνει ψηφοφορία για το ποιος είναι ο αρχηγός της οικογένειας. Είχαν προηγηθεί συζητήσεις σε στυλ «Και γιατί να κάνουμε αυτό που μας λες;», «Μα επειδή είμαι ο αρχηγός της οικογένειας!», «Από πού κι ως πού;» κτλ. κτλ.
Μετά από σύντομες διαπραγματεύσεις, το δικαίωμα του εκλέγειν παραχωρήθηκε σε όλα τα μέλη της οικογένειας, ενώ το δικαίωμα του εκλέγεσθαι στα ενήλικα μόνο.
Η ψηφοφορία δεν ήταν μυστική. Πρώτη ψήφισε η Chiara (τον εαυτό της), μετά εγώ (τον εαυτό μου – αυτό έλειπε!), μετά η κόρη μου (τη μαμά της) – και όλοι περιμέναμε να δούμε τι θα ψηφίσει ο γιος μου. Αφού μας κράτησε σε αγωνία για λίγα λεπτά, λέγοντάς μας ότι το σκέφτεται και τέτοια, τελικά ανακοίνωσε ότι ψηφίζει λευκό. Δέχθηκα την ήττα μου με αξιοπρέπεια και συνεχάρην το νικητή ευχόμενος καλή επιτυχία στο έργο της.
Σήμερα ο γιος μου ετοιμάζεται να πάει στο πανεπιστήμιο. Μιλάμε συχνά για διάφορα ζητήματα διεθνούς πολιτικής κτλ. Πριν λίγες μέρες, η συζήτηση ήρθε στο tactical voting. Του εξηγώ λοιπόν ότι σε χώρες με πλειοψηφικό σύστημα μονοεδρικών περιφερειών (π.χ. στην Αγγλία), οι ψηφοφόροι του Α κόμματος συχνά ψηφίζουν τον υποψήφιο του Β για να μην εκλεγεί εκείνος του Γ. Με κυττάζει σιωπηλός, υπομειδιώντας: «Και εγώ το έχω κάνει αυτό.» Εσύ; Πότε; «Στην ψηφοφορία για το ποιος θα είναι ο αρχηγός της οικογένειας.» Ε; «Ναι. Κανονικά θα ψήφιζα εσένα. Αλλά ήθελα να αποφευχθεί ο κίνδυνος ακυβερνησίας.»
